หลังจากที่ดองบล๊อกไว้นานมาก ๆ ก็ได้ฤกษ์กลับมาเขียนใหม่อีกครั้ง เพราะช่วงนี้เรียนไม่หนักแต่งานเยอะมาก ๆ เลย หลายเรื่องประดังประเดเข้ามา งานเข้ามาไม่หยุด แต่ไม่มีตังค์เข้ามาเลย เอ๊ะ ๆ มันเกี่ยวกันรึเปล่าหว่า.... และในช่วงนี้ต้องทรหดอดหลับอดนอนมาหลายวัน วันนี้วันหยุดก็อยากหาอะไรมาเป็นยาบำรุงให้กลับมาชุ่มชื่นอีกครั้ง (แม้ว่างานยังมีกองสุมหัวอยู่) เราก็ไปหยิบหนังสือพ๊อกเก็ตบุ๊คเก่า ๆ ในตู้กลับมาอ่านอีก เราเลือกที่จะหยิบ นิทานดวงดาว และเรื่องราวของความรักที่แต่งโดย "กุดจี่" มาอ่าน เพราะเล่มนี้อ่านทีไรก็ชอบทุกที พูดได้ว่าอ่านแล้วมีความสุข ซึ่งก็ได้ผล จากงานที่ทำให้ร่างกายอ่อนล้า พอได้อ่านก็รู้สึกดีขึ้น เราอ่านจนไปพบประโยคหนึ่ง พออ่านแล้วก็คิดว่า อืมม มันจริงนะ
ประโยคที่ว่า
"ต้นไม้ยังให้อากาศกับคน เกิดเป็นคนต้องให้โอกาสกับคน"
When trees supply air to people, people must feed love with forgiveness kindness.
เราคิดว่าประโยคนี้คงโดนใจหลาย ๆ คน รวมทั้งเราด้วย แม้คำว่า "อากาศ" กับคำว่า
"โอกาส" สะกดไม่เหมือนกัน และความหมายไม่เหมือนกัน สำหรับเราคิดว่า
การที่เราให้โอกาสให้สักคน สำหรับคน ๆนั้นในตอนนั้นมันอาจจะเหมือนกับการที่เราให้
อากาศให้ชีวิตกับเขาอีกครั้งก็เป็นได้
ไม่ว่าใครก็ต้องการโอกาสและการให้อภัย
ถ้าไม่ใช่คนด้วยกันให้โอกาสกับคนด้วยกันแล้ว คนเหล่านั้นจะได้รับโอกาสและการให้อภัย
จากใคร
พูดเหมือนโฆษณาอะไรสักอย่าง แต่ก็อย่างว่า มนุษย์เราเกิดมาอยู่ร่วมกัน
ก็รักกันไว้ดีกว่า หวังดีปรารถนาดีต่อกันไว้ เราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างเป็นสุข
ว่าแล้วเราก็รีบไปทำงานต่อดีกว่า เพราะมันกองทับสุมหัวเราอีกแล้ว ว๊ากกก !!!
